📖 Przypowieści Salomonowych 20
-
1
Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.
-
2
Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.
-
3
Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
-
4
Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.
-
5
Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
-
6
Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?
-
7
Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.
-
8
Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.
-
9
Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?
-
10
Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.
-
11
Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.
-
12
Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.
-
13
Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.
-
14
Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.
-
15
Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.
-
16
Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.
-
17
Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.
-
18
Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.
-
19
Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.
-
20
Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.
-
21
Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.
-
22
Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.
-
23
Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.
-
24
Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?
-
25
Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.
-
26
Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
-
27
Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
-
28
Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
-
29
Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
-
30
Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.