📖 Przypowieści Salomonowych 31
-
1
Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.
-
2
Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?
-
3
Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.
-
4
Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.
-
5
By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.
-
6
Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.
-
7
Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.
-
8
Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.
-
9
Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.
-
10
Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.
-
11
Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.
-
12
Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.
-
13
Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.
-
14
Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.
-
15
Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.
-
16
Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.
-
17
Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.
-
18
Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.
-
19
Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.
-
20
Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.
-
21
Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.
-
22
Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.
-
23
Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.
-
24
Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.
-
25
Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.
-
26
Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.
-
27
Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.
-
28
Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:
-
29
Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.
-
30
Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.
-
31
Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.